Istina je da i američka i britanska vlada nisu čak ni spremne da prihvate činjenicu da se to uopšte i dogodilo. Predstavnik britanksog ministarstva odbrane čak je izjavio reporteru jednog australijskog časopisa da i britanski i američki zvaničan stav jeste da ‘nije bilo namerne upotrebe hemijskog oružja u Zalivskom ratu’. Poricanje upotrebe ovog oružja istovremeno znači i potpuno odbacivanje mogućnosti postojanja ‘sindroma Zalivskog rata’ – uprkos brojnim svedočenjima povratnika iz rata.
Neizbežno je pitanje razloga tog protivljenja i odbacivanja da se suoče sa evidentnim činjenicama. Neki veruju da pomenuri sindrom možda i nije izazvan izlaganjem hemijsko – biološkim oružjem (HBO), već da su tajanstvene bolesti možda u vezi sa eksperimentalnim vakcinama koje su pripadnici pojedinih savezničkih armija primali prema uputstvu svojih vlada!
Ove vakcine zamišljene su kao protivsredstvo od mogućeg učinka eventualnog biohemijskog napada, mada je i dugotrajno dejstvo vakcina moglo potencijalno da bude isto tako opasno.
Mnogi isluženi borci i dalje tvrde da su i protiv svoje volje bili prinuđeni da prime te vakcine i izjavljuju da ‘u tom grmu leži zec’. Tako je i Rej Bristou, sada pozorišni tehničar, takođe služio 20 godina u Teritorijalnoj armiji, da bi nakon unapređenja, u decembru 1990. godine bio poslat u 32. poljsku bolnicu – specijalizovanu jedinicu za lečenje od bolesti izazvanih biohemijskim oružjem – koja je bila smeštena blizu Vadi al Batina u Saudijskoj Arabiji. Artiljerijski napadi i raketiranje Skad raketama bili su uobičajeni tokom njegove tromesečne službe u Zalivu. Jednom prilikom, kako tvrdi on, za vreme napada na Hafa ali Batin – grad najbliži jedinici Reja Bristoua – on i njegovi drugovi videli su kako se iznad njih rasprsnuo projektil Skad. Nakon eksplozije usledio je oblak gasa koji je trenutno izazvao zavijanje specijalnih ‘protivotrovnih’ sirena.
I Rej Bristou je primio tipičnu ‘koktel’ vakcinu i preventivne tablete, a zatim i dve vakcine označene samo kao ‘biološke’. Obe su bile obavijene tajnom i njihov je sastav ostao nepoznat. Bristou veruje da su obe ove supstance bile citokini – ‘porodica’ od šest eksperimentalnih lekova spravljenih, kako se pretpostavlja, u sedištu britanskog Centra za istraživanje hemijsko-biološkog oružja u Porton Daumu. Citokini su hemijski ‘glasnici’ koji putuju između ćelija u organizmu. Oni su sposobni da prepoznaju strani biološki organizam kad počne da napada telo i da ubrzo ‘upregnu’ ćelije imunog sistema da se bore protiv tog ‘stranca’.
Bristou smatra da su ti lekovi bili čisto eksperimentalni i da je mnoštvo vojnika primilo po dve, ili tri injekcije raznih citokina. Njegova sopstvena bolest verovatno je rezultat kombinacije hemijskog oružja i nedozvoljenih eksperimentalnih droga.
